I znowu we wrocławskiej Gawrze odbył się fantastyczny koncert! Tym razem Kisiel z załogą zaprosili kogoś z samej góry szantowej hierarchii - ni mniej ni więcej tylko samego Marka Szurawskiego. Jego występ był - jak to sam bohater tego wieczoru wyraził - opowieścią okraszoną pieśniami o morzu.

Jak Marek Szurawski solo potrafi zająć publiczność, widziałem po raz pierwszy na festiwalu "Szantomierz" w Sandomierzu. Śpiewając i grając jedynie na concertinie, a czasami też na kościach czy okarynie skupił na sobie uwagę publiczności jak mało który wykonawca przed nim i po nim. Podobnie było i teraz w "Gawrze".

Słuchając Marka Szurawskiego ma się cały czas wrażenie - ba, pewność! - że ten człowiek wie i rozumie, co śpiewa. Jego dwuczęściowy recital gawrowy składał się w dużej mierze z pieśni powszechnie znanych i nader chętnie wykonywanych przez najróżniejsze zespoły czy solistów. Jednak o wykonaniach Marka Szurawskiego nikt nie odważy się użyć słów "pieśni masowego rażenia". Są zbyt szorstkie, chropowate i zbyt autentyczne, żeby je tak nazywać. PMR-ami stają się dopiero zmyślnie zaaranżowane przez ten czy inny zespół z basem, banjo, gitarami, perkusją i Bóg wie czym jeszcze w składzie.

Na szczegółowe opisanie zasługuje także z całą pewnością forma prowadzenia koncertu przez Marka. Całość występu była nieustannym konkursem z nagrodami. Co jakiś czas Marek zadawał publiczności pytania (wcale nie łatwe! - na przykład dlaczego albatrosy nie zapuszczają się na półkulę północą, albo jak inaczej nazywano kuka na dawnych żaglowcach...) i jeśli padała odpowiedź, to szczęśliwy zwycięzca otrzymywał z rąk artysty przygotowaną uprzednio szklankę półwytrawnego wina. Jeśli nie, to Marek odlewał do swojej pustej szklanki 1/3 zawartości i zadawał pytanie pomocnicze. Jeśli nadal nie słyszał odpowiedzi, odlewał kolejną trzecią część i zadawał kolejne pytanie pomocnicze. Jeśli publiczność i teraz nie znała odpowiedzi, całe wino z tej szklanki znikało w szlachetnym przełyku Marka Sz. Wspomniane wino było naprawdę przednie, a wiem to stąd, że moja żona (przy małej pomocy zaprzyjaźnionych żeglarzy) zgarnęła trzy szklenice tego trunku i nie omieszkała się ze mną podzielić...

Z kronikarskiego obowiązku (a i z dużą dumą) dodam, że koncert Marka Szurawskiego miał zaszczyt otworzyć zespół Pod Masztem.

PS. Na koniec jeszcze smutna dygresja. Szkoda, że we Wrocławiu, mieście szumnie określanym jako jedno z zagłębi szantowych, coraz bardziej zanika zwyczaj chodzenia na (zwłaszcza biletowane) koncerty szantowe. I nie mam tu tylko na myśli występu opisanego powyżej - ale także inne imprezy w "Gawrze" i Łykendzie. Myśl, że jeśli nie będzie publiczności, to nie będzie też koncertów, wydaje mi się zbyt oczywista, żeby ją tu w jakiś sposób omawiać...