Początki działalności większości znanych mi zespołów szantowych osadzone są przeważnie w pejzażu chałupniczej kameralności: gra się na imprezach żeglarskich, festiwalach harcerskich, ewentualnie - w zaprzyjaźnionej knajpie, do której przychodzą ci, którzy wiedzą co w trawie piszczy. Zazwyczaj dopiero po pewnym czasie dochodzi do opuszczenia podziemia na rzecz koncertów plenerowych i zaprezentowania swojej sztuki osobom niekoniecznie związanym ze środowiskiem. I wtedy mamy do czynienia z odwiecznym dylematem artysty: czy opowiadać o swojej twórczości w sposób prawdziwy choć czasem nieco nudny, czy też może postawić na Szoł?

- Chłopaki, muzycznie się bronicie, ale jak wy wyglądacie na tej scenie? -  żachnęła się koleżanka, prezentując nam nagranie video z ostatniego koncertu na rzeszowskim rynku.

No cóż, osoba o złej woli i powierzchownym poczuciu estetyki faktycznie mogłaby powiedzieć, że stoimy na scenie jak kołki, coś tam śpiewając i opowiadając o morzu. Koneser skłoniłby się raczej do dostrzeżenia w wizualnej stronie naszego występu czegoś na kształt performance'u artystycznego zatytułowanego "Orogeneza alpejska, czyli jak wzrastały Bieszczady w latach 1990-2004, studium przypadku", ze mną w brawurowej roli Połoniny Caryńskiej doby wczesnego zlodowacenia.

Największym wrogiem artysty jest samozadowolenie. Wsłuchaliśmy się więc uważnie w słowa krytyki i postanowiliśmy  uczynić nasze Szoł bardziej czytelnym dla słuchaczy nie obeznanych w geologii. Od następnego występu połączyliśmy muzykę z wizualizacją prostych prac bosmańskich i orgiastycznymi pląsami w rytm co żwawszych utworach, traktujących o rzeczach mniej wzniosłych niż targanie fałów, czy pociąganie ile sił. Efekt był niemal zadowalający.

- Lepiej, choć Scovron ciągle sterczy jak chochoł w styczniu - zasarkała ta sama koleżanka, utwierdzając mnie w przekonaniu, że malkontentyzm jest chorobą nieuleczalną.

Oczywiście odmówiłem propozycji wzbogacenia dramaturgii naszych koncertów o ruch bioder i wyciągnięcie lewej ręki z kieszeni. Pomijając fakt, że chociażby twórczość Stanisława Wyspiańskiego przedstawia chochoły jako jedne z najaktywniejszych elementów przyrody nieożywionej, to wystarczyło przyjrzeć się nagraniu z występu nieco uważniej, by zauważyć, że centralnym punktem naszej rewii wcale nie są wygibasy kolegów, a moja lewa stopa, z wdziękiem i dezynwolturą tupiąca sobie w deski sceny. Charyzma tego nienachalnego stuku rządziła tempem koncertu i temperaturą reakcji publiczności. Niewykluczone, że wyznaczała również cykl przypływów i odpływów oceanów na naszej planecie, ale to należałoby jeszcze sprawdzić. Jednym słowem - na scenie zamieniłem się w bijące serce zespołu. A czy ktoś widział serce, które miota się po scenie przybijając piątki słuchaczom w kilku przednich rzędach widowni?

Przy całej analizie wizualnej strony występu gdzieś nam umknęło, że pomimo mej snopkowatości, to był bardzo udany koncert, czemu świadectwo publiczność dawała przez cały czas jego trwania. Okazuje się więc, że dobry koncert szantowy można dać także wówczas, gdy dynamika wydarzeń na scenie nie wytrzymuje porównań do "Tańca z Gwiazdami".

Łukasz "Scovron" Skowroński