Dobiegło końca polskie tournee słynnej irlandzkiej grupy tanecznej założonej przez Michaela Flatleya. Spektakl "Lord of the Dance" bije nad Wisłą rekordy popularności, czego dowodem są wypełnione po brzegi sale koncertowe i zapotrzebowanie na dodatkowe występy. Nic dziwnego - magia widowiska i kunszt taneczny wykonawców porywa, fascynuje, budzi podziw.

 

 

Polacy kochają Irlandię od dawna. Nie trzeba nawet tam jechać, żeby dać się uwieść aurze tajemniczości, jaką osnuty jest ten punkt na mapie świata, zwany Zieloną Wyspą - wystarczy muzyka, obrazy i opowieści. Te trzy elementy spięte w całość to właśnie "Lord of the Dance" - przedstawiona za pomocą figur tanecznych historia oparta na irlandzkich opowiadaniach ludowych, gdzie na główny plan wysuwa się uniwersalny temat walki dobra ze złem. Dobro reprezentuje w spektaklu tytułowy Pan Tańca, a w zmaganiu z pragnącymi zawładnąć całą Planet Ireland siłami zła, które uosabia tu Don Dorcha, pomaga mu mały duszek. W spektaklu nie zabrakło także wątku miłosnego: o względy głównego bohatera zabiega Saoirse the Irish Cailín (Saoirse - irlandzkie dziewczę), której przeciwniczką jest "szwarccharakter" Morrigan the Temptress (Morrigan Kusicielka).

Twórca "Lord of the Dance", Michael Flatley, urodził się w 1958 roku w Chicago jako drugie z pięciorga dzieci irlandzkich imigrantów. Pierwszych kroków tanecznych zaczął się uczyć w wieku 4 lat od swojej matki - mistrzyni tańca irlandzkiego.

Rodzice Michaela czuli się zobowiązani do przybliżania dzieciom dziedzictwa kulturowego Irlandii, toteż w wieku 11 lat przyszły twórca "Lord of the Dance" został "zaciągnięty za uszy" na lekcje tańca irlandzkiego. Chciano go odesłać z kwitkiem ze względu na zbyt zaawansowany wiek, lecz Michael zaprotestował, nie chcąc pozwolić na zaprzepaszczenie swojego tanecznego powołania. Prześcigając swoich kolegów w wygrywaniu zawodów, jako 17-latek został pierwszym Amerykaninem, który uzyskał tytuł Międzynarodowego Mistrza Tańca Irlandzkiego. W tym samym czasie uczył się też gry na tradycyjnym irlandzkim flecie i zdobył po raz pierwszy tytuł Ogólnoirlandzkiego Mistrza Fletu.

Po zakończeniu edukacji Flatley otworzył własną szkołę tańca irlandzkiego, lecz nie czuł się spełniony jako nauczyciel. Pragnienie występowania było silniejsze. Ostatecznie zamknął szkołę i podjął działania w kierunku budowania bezprecedensowej kariery pierwszego rozpoznawalnego na całym świecie profesjonalnego tancerza irlandzkiego. Chwytał się każdej okazji do występów przed publicznością. Przełom nastąpił, kiedy dostał propozycję współpracy ze światowej sławy zespołem wykonującym tradycyjną muzykę irlandzką - The Chieftains. Podróżując z nim w latach '80, Michael traktował publiczność jako "barometr" do badania, jak oddziałują na nią coraz to bogatsze jego interpretacje tańca irlandzkiego. W swojej pasji pokonywania granic Michael stopniowo uwalniał taniec irlandzki od pierwotnej surowości, łącząc ruchy ramion i zapierające dech w piersiach rytmy z tradycyjnymi krokami. Owacje na stojąco i zaproszenia do występów w tak prestiżowych miejscach jak Carnegie Hall czy Hollywood Bowl utwierdzały Flatleya w przekonaniu, że jego niepowtarzalny styl porusza i zachwyca widzów.

Pod koniec kwietnia 1994 roku powstało show Riverdance - ukoronowanie całego wysiłku, jaki Michael wkładał przez lata w dążenie do perfekcji w swoim fachu. Otworzyło mu ono drzwi do światowej kariery. Podwaliny pod nie położył występ podczas Konkursu Piosenki Eurowizji w Dublinie, natomiast pierwsze pełnometrażowe przedstawienie zostało zaprezentowane 9 lutego 1995 roku w dublińskim The Point Theatre.

Grupa szybko zaczęła osiągać sukcesy, a jej sława zataczać coraz szersze kręgi, lecz Michael Flatley nagle i niespodziewanie opuścił ją z powodu - jak się oficjalnie mówi - konfliktu z producentami. Po tym kroku stanął wobec pytania, co robić dalej. Zdecydował się stworzyć swoją własną produkcję - Lord of the Dance, do której zaczął układać choreografię niecałe dwa tygodnie po odejściu z Riverdance.

 

Premiera Lord of the Dance miała miejsce 2 lipca 1996 roku w The Point Theatre w Dublinie. Publiczność oszalała. Show zaś zyskało tak entuzjastyczne recenzje, że długo było o nim głośno. Do tej pory obejrzało je ponad 50 milionów ludzi z kilkudziesięciu krajów, a płyty z muzyką napisaną na potrzeby przedstawienia przez Ronana Hardimana oraz nagrania DVD sprzedały się w dziesiątkach milionów egzemplarzy na całym świecie. Niektóre motywy są znane szantymaniakom - choćby melodia, na którą kilka zespołów reprezentujących polską scenę szantową śpiewa piosenkę pt. "Tańcowanie" czy "Carrickfergus", które przybliżył nam ostatnio Wojciech "Sęp" Dudziński z Ryczących Dwudziestek na swojej płycie nagranej wspólnie z Jolą Korycką (polski tekst do tej, jak i pozostałych piosenek, napisała Monika Szwaja).

 

Spektakl ten to magiczna podróż do mitycznego świata, przedstawionego za pomocą mistrzowskiego połączenia tanecznej precyzji, porywającej muzyki, artystycznej gry świateł i efektów pirotechnicznych. Kolejne wątki są przeplatane eterycznymi balladami śpiewanymi przez wokalistkę i instrumentalną "jazdą" w wykonaniu dwóch skrzypaczek. Nie było chyba widza, który po obejrzeniu musicalu opuściłby salę koncertową, nie będąc poruszonym do głębi. Momentami ma się wrażenie, że tancerze lewitują nad sceną, albo że zaraz poszatkują parkiet na wióry w energetycznym stepie. Dlatego kto jeszcze nie widział "Lord of the Dance", ma czego żałować. A kto widział... z pewnością nie przepuści kolejnej okazji, żeby znów nie dać się porwać na Planet Ireland.

 

Zobacz też:

www.lordofthedance.com

www.michaelflatley.com

Fot. Magdalena "Świstak" Bogacka