Pisałem o Nim wiele razy, i pewnie jeszcze nie raz będe pisał. Mówiłem, że jest moim niedościgłym wzorem sposobu śpiewania marynarskich pieśni, i że nikt w Polsce nie ma takiego głosu. Szczyciłem się, że jest moim przyjacielem. Od wczoraj muszę mówić: BYŁ...


Szalona wyprawa DZ-tą(!) na Bornholm, droga powrotna.
Po ośmiu godzinach nocnej żeglugi w tężejącym wietrze, byli już 19 mil odKołobrzegu. Siła wiatru 6 do 7, fala oceniana na 3 do 5 metrów. Kto był na Bałtyku w takich warunkach, ten wie. Kto nie był - i tak sobie tego nie wyobrazi.

Nieśli tylko małego foka, łódka tańczyła przewalając w baksztagu z burty na burtę. Sterował Krzysiek Siemieński. Fala wzięła Pabla ze śródokręcia. Ktoś nawet zdołał uchwycić Mu ramie, ale... może próbowaliście nabrać wody wiadrem na Mazurach, gdy łódka płynie...
Tam było około 6 węzłów.

Krzysiek podszedł do Pawła, i podjął Go z wody, po kilkudziesieciu minutach. W tych warunkach, to...
Ja w ogóle nie rozumiem, jak zdołali Go wypatrzeć w takiej fali!

Blisko trzy godziny trwała reanimacja na pokładzie, potem w śmigłowcu, potem na lądowisku. Ale załoga - ci którzy Go wyciągali - przypuszcza, że to był atak serca. Już w wodzie.


Pierwsze prawdziwe pieśni marynarskie usłyszałem z Jego ust. Miałem szczęście wziąć udział w Jego historycznej "sesji" nagraniowej w roku '77. Miałem okazję z Nim żeglować. Udało mi się zobaczyć Go, gdy jeden jedyny raz wyszedł na scenę. Było to na Kubryku '85. Wtedy właśnie zrobiono to zdjęcie.

Kilka tygodni temu, był u mnie na ognisku. Przypłynęli z Giżycka, z Kostkiem. W piwnicy zostawił na przechowanie kilka konserw i trzy puszki piwa. Resztek nalewki na miodzie nie zostawił, bo czekała ich droga powrotna. Niedługo miał tu przypłynąć znowu, tym razem z Beatą.

A o wyprawie DZ-tą na Bornholm, powiedział Jej:

"To będzie rejs mojego życia!"

I popłynął...