Panie Boże!

Jeżeli jeszcze raz usłyszę, że nie ma rzeczy niemożliwych, to nie ręczę za siebie. Bo stało się coś, do czego tylko Twoja nieomylność mogła dopuścić. Życie doświadcza - czasem zaskakująco, czasami - ujmująco, najczęściej - boleśnie. Jestem facetem, którego ciężko zaskoczyć. Gościem, który opatrzył się i po trochu przyzwyczaił do przeróżnych niespodzianek, jakie nasze nie do końca zorganizowane życie nam serwuje. Kolesiem respektującym niepewność, ulotność i kruchość takiego drobiazgu, jak ludzkie życie. Zapiewajłą doskonale zdającym sobie sprawę z własnych niedoskonałości, więc tym bardziej szanującym cudzy talent. Matołkiem, wciąż wierzącym, że wszystko w końcu będzie dobrze.

I teraz co, Panie Boże??? Zabrałeś do siebie Stłuklę. Zabrałeś Go nie tylko mnie, zabrałeś wielu ludziom. Tym, którzy uwierzyli, że warto przejść North West Passage, bo On o tym tak prawdziwie śpiewał. Tym, którzy "Whisky in the bar" przedkładali nad tanie bełty w podrzędnych kuflotekach. Również tym, co uraczenie się podrzędnym trunkiem, ale za to w dobrym towarzystwie, uważali za przepustkę do 40. dni odpustu. Nie tak miało być...

Kocham Cię, Panie Boże, ale Stłuklę też kocham!!! Kiedyś, gdy było mi bardzo źle, był jednym z pierwszych, który mi pomógł i jednym z najtwardszych, którzy nie pozwolili mi się poddać chorobie. Najbardziej boli mnie to, że Jemu dałeś szansę udzielenia pomocy mnie, ale dla mnie takiej roli zabrakło. Tak niespodziewanie, tak nagle pozbawiłeś nas wszystkich Człowieka, który radował nas przyjaźnią, otwartością, spontanicznością, bezinteresownością, a w końcu talentem i prawdą, jaką dawał nam ze sceny.

Panie Boże, z pokorą poddaję się Twoim wyrokom. Jednak nie ma rzeczy niemożliwych! Prędzej czy później - spotkam się ze Stłuklą. Gdziekolwiek miałoby się to odbyć. A na razie - szlocham.

Irek "Messalina" Wójcicki

__________________

foto: Tomasz Goliński