Tradycyjnie czyli jak co roku, zimową porą, wraz z całą rodzinką wybrałem się nad jezioro solińskie.

Wczesnym rankiem drugiego dnia świąt odmrażając zamki w samochodzie wyruszyliśmy przełamać się opłatkiem z solińskim Neptunem. Wczesna pora pozwoliła uniknąć zalewu turystów, otwartych budek z frytkami, obrazkami, dzwoneczkami i innymi pamiątkami. Gdy przyjechaliśmy do Soliny nie było kompletnie nikogo - jedynie dwóch tubylców odgarniało śnieg z parkingu kosztującego 3 zł/h, mamrocząc pod nosem, że dzisiaj będzie sporo ludzi.

Piękne słońce, mróz śnieg i ta wszechobecna cisza. Od czasu do czasu zrywające się z wody ptaki przerywały ten spokój swoimi okrzykami. Po prostu super!.

Delikatnie powiewający wiaterek zaburzał strukturę tafli wody co powodowało cierpnięcie palców i eksplozję myśli - Już! Teraz! Lewy foka szot wybieraj! ... ech niestety jeszcze trochę trzeba poczekać.

Ponieważ mróz brutalnie potraktował policzki i nosy moich chłopaków, a i to trzecie w brzuchu też chyba zmarzło, bo figlować strasznie zaczęło, zdecydowaliśmy się na powrót. Po wykonanym wspólnie zwrocie wróciliśmy do samochodu i dalej do domu.

Jeszcze zima się nie kończy a Solina tęskni za Wami Żeglarze !!! Nie pozwólcie aby  była samotna. Odwiedźcie ją, a jeśli nie możecie to popatrzcie na zdjęcia i wspomnijcie, a Jej wody na pewno cieplejsze będą.

Pozdrawiam Was bardzo ciepło, i pociągam z piersiówki łyk krupniku :)

BONGOS