Z wielka uwagą prześledziłem stronę, do której link podano… Jestem pod wrażeniem – więc szukam dalej. To – sprzed 2 lat… http://turystyka.gazeta.pl/Turystyka/1,82272,3323184.html W swoim blogu Natasza Caban wspomina o tej akcji http://blog.nataszacaban.com/?msg=147&lang=0 „Prawie połowę swojego życia spędziła na morzu. Urodziła się 12-go kwietnia 1977 roku w Ustce. Odebrała świadectwo maturalne w ogólniaku w Słupsku i ruszyła w świat. Nie miała nic oprócz dobrych chęci.” – czytam na http://www.tvn24.pl/0,9293,1554162,,,kim-jest-natasza-caban,raport_wiadomosc.html Jak czytam, współsponsorem wyprawy jest Krajowy Rejestr Długów – jak widać każdy sponsor jest dobry… http://www.krd.pl/Infoservice/Promotions/natasza/html/ozeglarce.html Nic – tylko pogratulować Pani Nataszy szczęścia w szukaniu sponsorów. Jak widzę taka flagę obnoszoną po portach świata – aż mnie skręca. Sam nie wiem dlaczego, bo jak na razie nie jestem dłużnikiem – w każdym razie finansowym. Czytam sobie teraz o pomocy Pani Nataszy Caban niepełnosprawnym na stronie http://ustka.naszemiasto.pl/wydarzenia/893459.html Czytam komentarze – są tylko trzy. Zapewne na innych stronach jest więcej – ale jakoś po przeczytaniu tych trzech odechciało mi się szperać… Ile w niech jest prawdy, ile zawiści i ile zazdrości – Bóg i piszący je raczą wiedzieć. To piękne – pomagać dzieciom. I to jak! Zabierając ich w „rejs marzeń” – i to nie tylko jachtem, nie tylko morski. Dzieci zakosztują jeszcze wspaniałej podróży samolotem, zobaczą ziemie z wysokości kilku – czy też kilkunastu tysięcy metrów. Niezapomniane wrażenia – dla dziecka i opiekunów. Nie mam takiej możliwości – wiec staram się uszczęśliwić je inaczej – pomagając na drodze, uśmiechając się do nich, podając rękę. Na to nie potrzeba konta. Jestem pełen podziwu dla ludzi takich jak choćby Szymon Szczepańczyk – a przecież jest ich dziesiątki, setki czy więcej w Polsce. Oni pomagają ciągle, bez przerwy, bez mediów, telewizji, krzykliwych stron www… Są z nimi – tu teraz. Czy uśmiech tych dzieci jest mniej szczęśliwy kiedy widza wyciągniętą pomocna dłoń od uśmiechu dziecka, które jedzie w dalekie kraje? Takich uśmiechów jest mnóstwo – i zapewne doświadczyli je Ci, którzy pomagają codziennie. Którzy są z nimi, uśmiechają się nie przez 7 dni… Uszczęśliwić jedno dziecko, dwoje, troje… Prawda – nie można wszystkich – życia by zabrakło. Zapewnić wybrańcom losu (czy tylko losu?), tak przez ten los straszliwie pokrzywdzonym rejsu, zdobycia bieguna, zdobycia szczytu – to piękne. Ale też piękne jest zapewnić im wózek inwalidzki, wycieczkę na teatrzyk kukiełkowy, zagranie wspólnie na kilku instrumentach, grę, zabawę i uśmiech. Tu i teraz – na miejscu… Zapewne jeszcze powrócę do tego „samotnego” rejsu Pani Nataszy Caban. Świetnie się o nim czyta – można powiedzieć, że z lekką zazdrością:-( Nie tylko o rejsie – także życiorys i przygody wzbudzają mój podziw. Że też mi nie wpadło do głowy zwiać z domu – po maturze… Może i przyszło – ale zwiałem tylko do Ustki, potem na morze. Tyle tylko, ze na nasz rodzimy Bałtyk. Cóż – to były zupełnie inne czasy. Nie chciałbym, aby źle zrozumiano mój komentarz, nie chciałbym urazić ani Pawła, który napisał artykuł ani nikogo innego. To szczytny cel. Jednak mimo wszystko myślę, gdzieś kołacze się to w mojej podświadomości – czy jednak Fundacja Pani Anny Dymnej i Jej podopieczni nie są teraz jednym ze „sponsorów” samotnego rejsu? Ot tak, zupełnie bezinteresownie i mimowolnie. Tacy „medialni” sponsorzy, za niezbyt wielką cenę… Za cenę pobytu dziecka na pokładzie jachtu, w dalekim zakątku świata. Może „włożyłem kij w mrowisko”? Nie wiem – zapewne każdy czytający te moje przemyślenia się skrzywi – a potem skrzywi się na mój widok… Ale nie zwykłem chować głowy w piasek. Artykuł czytano już 284 razy – ani słowa…. Tak „bez echa”…

W poniedziałek 2 lutego w Sali Biblioteki Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach o godzinie 18:00 rozpocznie się spotaknie z Nataszą Caban. Wstęp wolny. Można będzie porozmawiać i posłuchać.

G10vk6 xcelumej raaudyyq krbuuvhn

bned9V bcvhvbnf teykdnmy ddvmktzw

yiwwenzp pqiaksxt zcgvihrg