Wspólne zamiłowanie do muzyki, piwa i zielonego koloru zebrało kiedyś grupę pozornie obcych sobie ludzi w jednym miejscu i tak się zaczęło.

Od tamtej pory dzwięki skrzypiec, citternu, whistli czy gitar oddają to co im w duszy gra. Bo Anam na Éireann to dusza, irlandzka dusza (a Przemek to od urodzenia jest Dusza :-)

Grają skoczne reele, jigi ale rownież śpiewają o morzu i codziennych ludzkich sprawach.